เล่มที่ 38
พระอภิธรรมปิฎก
ยมกปกรณ์ ภาค
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 612
1433
บุคคลกำหนดรู้มานานุสัย จากที่ใด ย่อมกำหนดรู้ทิฏฐานุสัย ฯลฯ วิจิกิจฉานุสัย จากที่นั้นหรือ? ถูกแล้ว. หรือว่า บุคคลกำหนดรู้ วิจิกิจฉานุสัย จากที่ใด ย่อมกำหนดรู้มานานุสัย จาก ที่นั้น? บุคคลย่อมกำหนดรู้วิจิกิจฉานุสัย จากที่นั้น คือ ในทุกขเวทนา แต่จะกำหนดรู้มานานุสัย จากที่นั้นก็หาไม่ บุคคลย่อมกำหนดรู้วิจิกิจฉานุสัย และกำหนดรู้มานานุสัย จากที่นั้น คือ ในเวทนา ๒ ในกามธาตุ ในรูปธาตุ ในอรูปธาตุ. บุคคลกำหนดรู้มานานุสัย จากที่ใด ย่อมกำหนดรู้ภวราคานุสัย จากที่นั้นหรือ? บุคคลกำหนดรู้มานานุสัย จากที่นั้น คือ ในเวทนา ๒ ในกามธาตุ แต่จะกำหนดรู้ ภวราคานุสัย จากที่นั้นก็หาไม่ บุคคลย่อมกำหนดรู้มานานุสัย และย่อมกำหนดรู้ภวราคานุสัย จากที่นั้น คือ ในรูปธาตุ ในอรูปธาตุ. หรือว่า บุคคลกำหนดรู้ภวราคานุสัย จากที่ใด ย่อมกำหนดรู้มานานุสัย จากที่นั้น? ถูกแล้ว. บุคคลกำหนดรู้มานานุสัย จากที่ใด ย่อมกำหนดรู้อวิชชานุสัย จากที่นั้นหรือ? ถูกแล้ว. หรือว่า บุคคลกำหนดรู้อวิชชานุสัย จากที่ใด ย่อมกำหนดรู้มานานุสัย จากที่นั้น? บุคคลย่อมกำหนดรู้อวิชชานุสัย จากที่นั้น คือ ในทุกขเวทนา แต่จะกำหนดรู้มานานุสัย จากที่นั้นก็หาไม่ บุคคลย่อมกำหนดรู้อวิชชานุสัย และกำหนดรู้มานานุสัย จากที่นั้น คือ ใน เวทนา ๒ ในกามธาตุ ในรูปธาตุ ในอรูปธาตุ.