เล่มที่ 39
พระอภิธรรมปิฎก
ยมกปกรณ์ ภาค ๒
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 144
393
ไม่ใช่จักขุ ไม่เรียกว่าจักขุนทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่จักขุนทรีย์ ไม่เรียกว่าจักขุหรือ ทิพพจักขุ ปัญญาจักขุ ไม่เรียกจักขุนทรีย์ เรียกว่าจักขุ เว้นจักขุและจักขุนทรีย์ เสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่าจักขุ ทั้งไม่เรียกว่าจักขุนทรีย์ ไม่ใช่โสตะ ไม่เรียกว่าโสตินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่โสตินทรีย์ ไม่เรียกว่าโสตะหรือ ทิพพโสต ตัณหาโสต ไม่เรียกว่าโสตินทรีย์ เรียกว่าโสต เว้นโสตและโสตินทรีย์ เสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่าโสต ทั้งไม่เรียกว่าโสตินทรีย์ ไม่ใช่ฆานะ ไม่เรียกว่าฆานินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่ฆานินทรีย์ ไม่เรียกว่าฆานะหรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่ชิวหา ไม่เรียกว่าชิวหินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่ชิวหินทรีย์ ไม่เรียกว่าชิวหาหรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่กาย ไม่เรียกว่ากายินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่กายินทรีย์ ไม่เรียกว่ากายหรือ ถูกแล้ว เว้นกายินทรีย์เสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่ากายินทรีย์ เรียกว่ากายเว้นกายและ กายินทรีย์เสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่ากายทั้งไม่เรียกว่ากายินทรีย์ ไม่ใช่ใจ ไม่เรียกว่ามนินทรีย์หรือ ถูกแล้ว ไม่ใช่มนินทรีย์ ไม่เรียกว่าใจหรือ ถูกแล้ว