เล่มที่ 39
พระอภิธรรมปิฎก
ยมกปกรณ์ ภาค ๒
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 193
ไม่ใช่สมาธิ ไม่เรียกว่าอินทรีย์หรือ เว้นสมาธิเสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่าสมาธิ เรียกว่าอินทรีย์ เว้นสมาธิและ อินทรีย์เสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่าสมาธิด้วย ไม่เรียกว่าอินทรีย์ด้วย ไม่ใช่อินทรีย์ ไม่เรียกว่าอัญญาตาวินทรีย์หรือ ถูกแล้ว
484
ไม่ใช่ปัญญา ไม่เรียกว่าอินทรีย์หรือ เว้นปัญญาเสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่าปัญญา เรียกว่าอินทรีย์เว้นปัญญาและ อินทรีย์เสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่าปัญญาด้วย ไม่เรียกว่าอินทรีย์ด้วย ไม่ใช่อินทรีย์ ไม่เรียกว่าจักขุนทรีย์หรือ ถูกแล้ว ฯลฯ
ไม่ใช่ปัญญา ไม่เรียกว่าอินทรีย์หรือ เว้นปัญญาเสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่าปัญญา เรียกว่าอินทรีย์ เว้นปัญญาและ อินทรีย์เสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่าปัญญาด้วย ไม่เรียกว่าอินทรีย์ด้วย ไม่ใช่อินทรีย์ ไม่เรียกว่าอัญญาตาวินทรีย์หรือ ถูกแล้ว
485
ไม่ใช่อนัญญาตัญญัสสามีติ ไม่เรียกว่าอินทรีย์หรือ เว้นอนัญญาตัญญัสสามีติเสีย อินทรีย์ที่เหลือ ไม่เรียกว่าอนัญญาตัญญัสสามีติ เรียกว่า อินทรีย์ เว้นอนัญญาตัญญัสสามีติ และอินทรีย์เสีย อินทรีย์ที่เหลือไม่เรียกว่าอนัญญาตัญญัส สามีติด้วย ไม่เรียกว่าอินทรีย์ด้วย ไม่ใช่อินทรีย์ ไม่เรียกว่าจักขุนทรีย์หรือ ถูกแล้ว ฯลฯ