เล่มที่ 39
พระอภิธรรมปิฎก
ยมกปกรณ์ ภาค ๒
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 494
1336
ผู้ใดย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นย่อมเจริญอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดย่อมเจริญอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ ผู้นั้นย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ หามิได้
1337
ผู้ใดย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นย่อมเจริญอัญญินทรีย์หรือ ถูกแล้ว หรือว่า ผู้ใดย่อมเจริญอัญญินทรีย์ ผู้นั้นย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ ถูกแล้ว
1338
ผู้ใดย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นย่อมกระทำให้แจ้งซึ่งอัญญาตาวิน ทรีย์หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดย่อมทำให้แจ้งซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ ผู้นั้นย่อมกำหนดรู้จักขุนทรีย์ หามิได้
1339
ผู้ใดย่อมละโทมนัสสินทรีย์ ผู้นั้นย่อมเจริญอนัญญาตัญญัตสามีตินทรีย์ หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดย่อมเจริญอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ ผู้นั้นย่อมละโทมนัสสินทรีย์ หามิได้
1340
ผู้ใดย่อมละโทมนัสสินทรีย์ ผู้นั้นย่อมเจริญอัญญินทรีย์หรือ ถูกแล้ว หรือว่า ผู้ใดย่อมเจริญอัญญินทรีย์ ผู้นั้นย่อมละโทมนัสสินทรีย์ บุคคล ๒ จำพวกย่อมเจริญอัญญินทรีย์ แต่จะละโทมนัสสินทรีย์ก็หาไม่ ผู้มีความพร้อม เพรียงด้วยอนาคามิมรรค ย่อมเจริญอัญญินทรีย์ และย่อมละโทมนัสสินทรีย์
1341
ผู้ใดย่อมละโทมนัสสินทรีย์ ผู้นั้นย่อมทำให้แจ้งซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดย่อมทำให้แจ้งซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ ผู้นั้นย่อมละโทมนัสสินทรีย์ หามิได้