เล่มที่ 39
พระอภิธรรมปิฎก
ยมกปกรณ์ ภาค ๒
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 499
1355
ผู้ใดเคยกำหนดรู้แล้วซึ่งจักขุนทรีย์ ผู้นั้นเคยละแล้วซึ่งโทมนัสสินทรีย์ หรือ ถูกแล้ว หรือว่า ผู้ใดเคยละแล้วซึ่งโทมนัสสินทรีย์ ผู้นั้นเคยกำหนดรู้แล้วซึ่งจักขุนทรีย์ บุคคล ๒ จำพวกเคยละแล้วซึ่งโทมนัสสินทรีย์ แต่จะเคยกำหนดรู้แล้วซึ่งจักขุนทรีย์ ก็หาไม่ พระอรหันต์เคยละแล้วซึ่งโทมนัสสินทรีย์ และเคยกำหนดรู้แล้วซึ่งจักขุนทรีย์
1356
ผู้ใดเคยกำหนดรู้แล้วซึ่งจักขุนทรีย์ ผู้นั้นเคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญา ตัญญัสสามีตินทรีย์หรือ ถูกแล้ว หรือว่า ผู้ใดเคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ ผู้นั้นเคยกำหนดรู้แล้วซึ่ง จักขุนทรีย์ บุคคล ๖ จำพวกเคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญาญัสสามีตินทรีย์ แต่จะเคยกำหนดรู้แล้วซึ่ง จักขุนทรีย์ก็หาไม่ พระอรหันต์เคยเจริญอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์แล้ว และเคยกำหนดรู้แล้ว ซึ่งจักขุนทรีย์
1357
ผู้ใดเคยกำหนดรู้แล้วซึ่งจักขุนทรีย์ ผู้นั้นเคยเจริญแล้วซึ่งอัญญินทรีย์ หรือ ถูกแล้ว หรือว่า ผู้ใดเคยเจริญแล้วซึ่งอัญญินทรีย์ ผู้นั้นเคยกำหนดรู้แล้วซึ่งจักขุนทรีย์ ถูกแล้ว
1358
ผู้ใดเคยกำหนดรู้แล้วซึ่งจักขุนทรีย์ ผู้นั้นเคยทำให้แจ้งแล้วซึ่งอัญญา ตาวินทรีย์หรือ ผู้ใดย่อมทำให้แจ้งซึ่งอรหัตผล ผู้นั้นเคยกำหนดรู้แล้วซึ่งจักขุนทรีย์แต่จะเคยทำให้แจ้ง แล้วซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ก็หาไม่ ผู้ใดได้ทำให้แจ้งแล้วซึ่งอรหัตผล ผู้นั้นเคยกำหนดรู้แล้วซึ่ง จักขุนทรีย์ และเคยทำให้แจ้งแล้วซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ หรือว่า ผู้ใดเคยทำให้แจ้งแล้วซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ ผู้นั้นเคยกำหนดรู้แล้วซึ่ง จักขุนทรีย์ ถูกแล้ว