เล่มที่ 39
พระอภิธรรมปิฎก
ยมกปกรณ์ ภาค ๒
จาก พระไตรปิฎกฉบับหลวง
นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส ฯ
“ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น”
หน้าที่ 511
1402
ผู้ใดย่อมเจริญอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ ผู้นั้นเคยเจริญแล้วซึ่ง อัญญินทรีย์ หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดเคยเจริญแล้วซึ่งอัญญินทรีย์ ผู้นั้นย่อมเจริญอนัญญาตัญญัสสามี ตินทรีย์ หามิได้
1403
ผู้ใดย่อมเจริญอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ ผู้นั้นเคยทำให้แจ้งแล้วซึ่ง อัญญาตาวินทรีย์ หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดเคยทำให้แจ้งแล้วซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ ผู้นั้นย่อมเจริญอนัญญาตัญญัส สามีตินทรีย์ หามิได้
1404
ผู้ใดย่อมเจริญอัญญินทรีย์ ผู้นั้นเคยทำให้แจ้งแล้วซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ หรือ หามิได้ หรือว่า ผู้ใดเคยทำให้แจ้งแล้วซึ่งอัญญาตาวินทรีย์ ผู้นั้นย่อมเจริญอัญญินทรีย์ หามิได้
1405
ผู้ใดย่อมไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นไม่เคยละแล้วซึ่งโทมนัสสินทรีย์ หรือ บุคคล ๒ จำพวกย่อมไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ แต่จะไม่เคยละแล้วซึ่งโทมนัสสินทรีย์ก็ หาไม่ บุคคล ๖ จำพวกย่อมไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์และไม่เคยละแล้วซึ่งโทมนัสสินทรีย์ หรือว่า ผู้ใดไม่เคยละแล้วซึ่งโทมนัสสินทรีย์ ผู้นั้นย่อมไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ ถูกแล้ว
1406
ผู้ใดย่อมไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ ผู้นั้นไม่เคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญา ตัญญัสสามีตินทรีย์ หรือ บุคคล ๖ จำพวกย่อมไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์ แต่จะไม่เคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญาตัญญัส สามีตินทรีย์ก็หาไม่ บุคคล ๒ จำพวกย่อมไม่กำหนดรู้จักขุนทรีย์และไม่เคยเจริญแล้วซึ่ง อนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ หรือว่า ผู้ใดไม่เคยเจริญแล้วซึ่งอนัญญาตัญญัสสามีตินทรีย์ผู้นั้นย่อมไม่กำหนดรู้ จักขุนทรีย์ ถูกแล้ว